ว่า จะเก็บบล็อคไว้สำหรับโพสรูป เขียนเรื่องเที่ยวแล้วเชียว แต่เราก็เห็นว่างๆ นะ เลยเขียนเก็บความรู้สึกไว้เลย 5555+

วันนี้วันพุธ แต่ผมยังมานั่งเครียร์งานที่บริษัทอยู่เลย ขึ้นรถเมล์มาที่ทำงานก็คิดไปเรื่อยๆ ถึงเรื่องเวลาที่ผ่านมากับการใช้ชีวิตบนโลก ในช่วง 25 ปี โห คิดถึงขนาดนั้นเลย แต่ก็ชวนให้คิดนะ ว่าบางครั้งเราก็ปล่อยบางอย่าง ให้ขาดหายไปจากชีวิต ถ้าถามว่าเสียดายไม๊ ก็ต้องบอกว่าเสียดายมากๆ แต่คงไปทำอะไรไม่ได้แล้วหละ

หยิบบางตอนในชีวิตที่จำได้ มาเขียนบ้างดีกว่า อ้อ นึกถึงช่วงตอนวัยรุ่นแรกๆ ก็อยากสูงนะ ก็เลยกินนมเยอะๆ แต่ซักพักก็ลืม ไม่มีเวลา ผลสุดท้ายก็สูงได้แค่ 169 เอง อีกนิดก็จะ 170 แล้วอะ ถึงตอนนี้กลับไปแก้อะไรไม่ได้ แต่มีความสุข กับความสูงขนาดนี้แล้ว

เรื่องต่อมา ก็เรื่องการแต่งตัวของเราเอง เมื่อก่อนไม่เคยคิดแต่งตัวเลยจริงๆ ให้ตายเหอะ (เดี๋ยวนี้พึ่งคิดได้ ) คิดได้ว่าเราน่าจะแต่งตัวบ้างน๊า เห็นรูปเก่าๆ แล้วสุดเชย แต่ตอนนี้ปรับตัวได้แล้ว พอทำงาน ออกจากบ้านมา ในตัวเมืองบ่อย ดูเขาแต่งตัวแล้ว พึ่งเข้าใจ อิๆๆๆ ช้าไป แต่ก็ดีกว่าไม่ทัน

ไว้วันหลังมานั่งนึกต่อดีกว่านะ ว่าอะไรบ้างที่เราทำมันหายไป ในอดีต แต่ยังไงก็ตามไม่ได้ไปเศร้าโศกอะไรกับมันหรอก แค่อยากเตือนตัวเองแค่นั้นเอง ว่าถ้าเรามีเวลาทำ จงทำ เพราะพออีกแป๊ปเดียวมันก็เป็นอดีตไปซะแล้ว ชีวิตเนี่ย มันไวเหมือนโกหกจริงๆ 5555+