หายไปหลายวันเลย วันนี้ ก็ครบรอบ 1 อาทิตย์ที่ดองบล็อคมา หุๆ
ก็ไม่มีอะไรมากครับ วุ่นกับงานบ้าง แล้วก็มีธุระมากมาย

เมื่อวันศุกร์ และเสาร์ที่ผ่านมา ก็ไปงานศพย่าของผมเอง ย่าคนนี้
เป็นพี่น้อง กับปู่ของผม โดยปู่ผมเป็นพี่ ในงานศพคราวนี้ กลายเป็นวัน
รวมญาติขนาดย่อมๆ เพราะญาติบางคน ก็ไม่เคยได้เจอกันมานานมากๆ
คงเพราะสภาพสังคมปัจจุบัน ที่ทำให้ครอบครัวแตกออกเป็นสังคมย่อย
จะมีก็ไม่กี่ครอบครัว ที่ยังคง คบหา และไปมาหาสู่กัน แบบครอบครัว
คนจีน ที่มีกิจกรรม ให้ได้ทำร่วมกัน เช่น วันไหว้บรรพบุรุษเป็นต้น

ในงานศพของย่าก็ทำให้เราเกิดความรู้สึก และความคิดเกี่ยวกับ
ญาติขึ้นมา เพราะสมัยก่อน พ่อของผม จะสนิทกับญาติๆมาก เพราะ
เมื่อก่อนเราอยู่ในสังคมแบบชนบท ที่บ้านอยู่ใกล้กัน และบางที ก็มีการ
ติดต่อกันตลอดเวลา มีการส่งลูก ส่งหลานไปพักที่บ้านปู่ หรือย่า ในวัน
ปิดเทอม สิ่งเหล่านี้เลยทำให้เกิดความผูกพันธ์ สำหรับย่าของผมท่านนี้
ตอนเด็กๆ ผมก็เคยมีโอกาสได้ไปไหว้ท่านอยู่หลายครั้ง หลายครา
แต่พอโตขึ้น ก็ไม่เคยได้ไปหาท่านอีกเลย

ผมไม่ได้บอกว่า ผมไม่ได้รักท่านนะ แต่เพราะว่า ความไกลกัน
มันทำให้ความผูกพันธ์ มันหายไป ความทรงจำเกี่ยวกับย่าผมของผม มัน
ดูจางลงทันที หากเทียบกับปู่ ที่ผมสนิทมากกว่า

ผมกำลังพยายามอีกครั้ง กับเริ่มทำความรู้จักกับญาติ และ
สมาชิกวัยรุ่น รุ่นใหม่ ที่มีนามสกุลเดียวกับผมส่วนใหญ่จะเป็นรุ่นน้องๆ
และก็วัยใกล้เคียงกัน ตั้งแต่ 18 - 21 หุๆเรา 27 ก็พออยู่ ก็กำลังจะ
พยายาม สร้างความสัมพันธ์แบบพี่น้อง ให้สนิทแนบแน่นยิ่งขึ้น เมื่อโตขึ้น
เราจะได้พึ่งพาอาศัยกันเพราะถือได้ว่า เราเป็นพี่น้อง ตระกูลเดียวกัน
ความภูมิใจในนามสกุลของผม มันเหมือนหัวใจที่พองโต ยามที่เราได้ยิน
คนที่นามสกุลอย่างเรา ประสบความสำเร็จ มันเหมือนกับว่า เราได้ชื่นชม
สิ่งนั้นเหมือนกัน ตอนนี้ ก็กำลังจะลองทำ โครงสร้างต้นตระกูล เพื่อ
เก็บไว้เป็นหลักฐาน เวลาเราอ้างอิง ว่าคนนั้นเป็นลูกใคร คนนู้นเป็นหลานใคร
ในอนาคต เราจะได้ส่งให้ลูกหลานของเรา ก็รับสืบทอดต่อ เป็นมรดก
เพื่อการสร้างความสัมพันธ์ที่ไม่รู้จบ ของตระกูล

ตอนนี้ ย่าผมได้มอบร่างของท่าน ให้เป็นประโยชน์กับ
นักศึกษาแพทย์ของ รพ. ศิริราชแล้วผมหวังว่าผลบุญที่ย่าของผมได้สร้าง
จะส่งให้ท่าน ได้ใปสู่สรวงสวรรค์ครับ รักย่าครับ ....

จาก หลานป๊อป ......