" ชีวิตแกมันโมโนโทนไรสีสันจริงๆ ดูไรเสน่ห์สุดๆ "
  " ทำตัวแก่จริงๆ แต่งตัวก็แก่ ขนาดพูด ยังวิชาการเลย "
               
          เสียงเพื่อนๆ สนิทที่สุดของผม มันด่าผม มันด่ามาหลายปีแล้วหละ
   แต่ไอ้กระผม ก็ไม่ทำมันซะที  ถ้าบอกว่าตัวเองเป็นไง ก็คงเป็น
  อย่างที่มันด่านั่นแหละ
   
          ชีวิตที่ผ่านมา เหมือนหุ่นยนต์ ที่โปรแกรมไว้ทุกอย่าง 
  พอวัยเรียนก็ตั้งหน้า ตั้งตาเรียน เรียนเสร็จก็กลับบ้าน พอเข้าวัยทำงาน
  ทำงานเสร็จก็กลับห้อง เสาร์ - อาทิตย์ก็กลับบ้าน ( อะไรกันนี่ )

          โมโนโทนจริงๆ แล้วชีวิตวัยรุ่นมันหายไปไหนฟระ ... 
   เหมือนชีวิตผมมันจะข้ามจากวัยเด็ก แล้วมาแก่เลยซะงั้น 55 นึกแล้วมันน่าหัวเราะจริงๆ  เพื่อนผมเคยบอก
   กะผมอีกว่า เคยมีคนคุยกะมันว่า ผมเนี่ย เมื่อหลายปีที่แล้วหน้าตา ทรงผมเป็นไง เดี๋ยวนี้ก็เป็นอย่างนั้น
   มันน่าแปลกใหมหละ ที่คนมันไม่เปลี่ยนอะไรเลย (เรียกได้เมื่อก่อนเชยไง เดี๋ยวนี้ก็เป็นอย่างนั้นแหละ)

                     วันนี้ เพื่อนเก่าแก่คนเดิม ถึงแม้จะหนีไปมีครอบครัวแล้ว มันก็ยังโทรมาด่าอีก
   เพราะด้วยความสมน้ำหน้าและเวทนา ที่ไม่มีแฟนกะเขาซักที เลยโทรมาย้ำอีกครั้ง ว่าถ้าไม่ปรับตัวเองซะวันนี้
   แกจะเสียใจไปตลอดชีวิตเพราะไอ้การมาคิดได้ตอนอายุเท่านี้ มันก็แทบจะสายซะแล้ว 

                     นั่นจึงเป็นที่มา ของการกลับมาของผมอีกครั้ง กับโปรเจ็ค เปลี่ยนไอ้เจ้าของบล็อค
   คนนี้ ให้กลายเป็นคนใหม่อีกครั้ง แต่โปรเจ็ค ที่แพลนไว้หน้าตาจะเป็นยังไง แล้วเริ่มจากไหนไปไหน
   ไว้มาเล่าให้ฟังกันพรุ่งนี้ดีกว่า (ภาพ Before and After ไว้หายอายเมื่อไหร่จะเอามาลงน๊า) แต่บางคน
   อาจเคยเห็นหน้าเจ้าของบล็อคแล้ว ยังไงก็ลองจินตนาการภาพที่มันตรงกันข้ามไว้แล้วกันนะ อิๆ

   ปล.  ของมันไม่ได้เปลี่ยนกันข้ามวันข้ามคืนอะ แต่ถ้าไม่ลองทำ มันก็ไม่รู้ใช่ปะ